سهیل حسینی
12 تير تا 9 مرداد 1402
بیانیهی نمایش:
یک افسانه قدیمی وجود دارد که معتقد است شخصی که در لبه یک صخره بلند یا یک دره عمیق ایستاده است هرگز از سقوط نمیترسد، بلکه نگران پریدن است. اما چرا؟ در حالی که ما در انتخاب آزاد هستیم و میدانیم که قرار نیست زمین بخوریم، چرا از یک سقوط برنامهریزی شده وحشت میکنیم؟ همه ما یک بار در گذشته پریدهایم.///
داستانهای خرافی میگویند زیستشناسی اعلام میکند که درون هر موجود زندهای، ژنتیک همه موجودات تاریخی مرده وجود دارد و ما از هر رویداد خاطرهای داریم، هرچند خودمان آن را تجربه نکردهایم. حافظه ممکن است وابستگی ما به گذشته را توضیح دهد، اما آنچه رابطه ما را با آینده مشخص میکند تخیل است.
تاریخ بارها ثابت کرده است که آنچه ما تصور میکنیم روزی به حقیقت میپیوندد. امروزه توسط مورخان ثابت شده است که انسانهای غارهای لاسکو هرگز آنچه را که روی دیوارها به تصویر کشیدهاند ندیدهاند. با این حال، تمام آن چهرهها و موجودات به طور همزمان در مکان دیگری از این سیاره وجود داشتند یا بعداً به همان شکل متولد شدند.