بیانیه نمایش:

 نیچه در کتاب زایش تراژدی می نویسد: 

هنر زندگی را ممکن و شایسته زیستن می کند 

نوشتن از هنر و دربارهی هنر از آن دست کارهایی است که نقاش هر چه تلاش کند ، از یک وجه از آن غافل می‌ماند؛ اما خود نقاشی به گمان من آینه‌ی تمام نمای بسیاری از وجوه حقیقت است که در قالب یک تابلو ، بی‌پیرایه و یکراست بیان می‌شود . نقاشی به گمان من می‌تواند در درون خود یک داستان بلند یک قطعه‌ی موسیقی یک تصویر متحرک متوقف شده ، یک شعر نو و یا قالب دیگری از هنرهای دیگر را در خود جای داده باشد. مهم‌تر آنکه میتواند برخلاف فیلم و موسیقی و داستان بلند در بازه‌ی زمانی یک پلک برهم زدن حرفش را یا مانند یک دسته گل به مخاطب ارائه دهد و یا بلندای حقیقت را مانند پتک بر سر بیننده بکوبد.///

زنان در آثار یاد شده ی من به عنوان سوژهای درونی برآمده از دیدگاه شخصی و شاید نادرست من درباره‌ی خود شناسی که ناخوداگاه بسیاری از چارچوب‌های فکری و شخصیتی سایرین هم در آن نمود پیدا کرده، ابراز حضور می‌کند. پوشیده نیست که در این آثار تلاش کرده‌ام زنان را با پوششی خاص در مراسم‌هایی خاص به عنوان سوژه‌ی اصلی و قابل توجه قرار دهم تا در واقع بفهمم این سوژه‌ها برای بیان افکار خود ، رنگ و فرم را تا کجا بر روی تابلو به من می‌نمایاند؟ آثار یاد شده از ترکیب تجربی پاستل روغنی و مرکب بروی بستری از کاغذ گراف و مقوا بدست آمده و در نهایت این ترکیب تجربی یک شبه تراژدی را رقم می‌زند. من برای به تصویر کشیدن ذهنیاتم به دنبال قالب و ترکیبی ایرانی بودم تا بتوانم تصوراتم را به نمایش بگذارم و در جستجوی ارزنده‌ترین نمادها و شمایل ایرانی به فرش و گلیم رسیدم و با کاربست نقوش اسلیمی در حاشیه ‌ثارم در پی یاد‌آوری طرح و نقش‌های به کار رفته در هنر ایرانی بودم زنان در آثار یاد شده اکثرا از نمای پشت سر تصویر شده و حقیقت چهره و درونیات آنها بر ما اشکار نیست ، اما نمای پشت سر برخی از آنها به طریقی نا‌خواسته شبیه نمای روبرویی شده که بسیاری از جزییات آن‌ها لحاظ نشده و بیننده می‌تواند با میل و نوع دیدگاه خود این جزییات تصویر نشده را تجسم و تکمیل نماید. من در این آثار بیشتر از آنکه تلاش کرده باشم تا گزارشی حقیقی یا فرضی از شرح حال زنان در بستر آثارم ارائه دهم انها را مانند سوژه‌هایی پرسشگر و اهل کندوکاو ، روی بستر در میانه‌ی دنیاهای ذهنی مختلف قرار داده ام تا واکنش سوژهها و آدمهای نقاشی هایم را ببینم ترجیحم در طول پدید آمدن این آثار بر آن بود که با آزاد و رها کردن سوژه‌های انسانی و همچنین آزادی کامل در حرکت و استمرار رنگ‌ها بر روی کاغذ بتوانم یکی از بینهایت حقایق ذهنی موجود را به ظهور برسانم.