بیانیه نمایش:

به چشم‌اندازی وارد شدیم که بدن‌ها و اشیا ساخته‌اند، در مکعبی روشن که پیش روی ماست. ‏چمنزاری نامرئی ما را دعوت می‌کند به انتظارِ مرکبی بی‌سوار . مسندی تاریک، و قایقی بی بوم ‏و بر، که پیراهن بادبانش است و رشته‌های توری بی ماهی از آن آویزان. جلوتر، ایزدبانوان، جان‌هایی بی‌دست، جسم‌هایی با پاهای داغدارِ پس از مهلکه، تکه فیگورهایی ‏در تکاپو با زخم، یاد و تاریخ، با بال‌هایی ریخته. به زمین بازی می‌رسیم، دیر می‌رسیم، آنقدر که انگار تاب از چرخ و فلک رفته است. و زنگار و ‏اسبی به ظاهر چوبی با هم به رفاقت سالیان نشسته‌اند، چهارپایی که در پرشی امیدوارانه ‏خشکش زده و به گردونه‌ی بختِ خویش راضی‌است. نمی‌دانیم، آنچه می‌بینیم توتم‌هایی هستند که پذیرای دخیل‌ بستن‌های سارا هستند یا ارواحی ‏که از فضای روحانی گذشتگان از بالا به ما می‌نگرند، خیلی بالا. این جزایر فُرادا(جدا افتاده)، به جهانی متکثر و شکننده تعلق دارند و گویی مدتهاست که اینجا ‏بوده‌اند. گویی سوگ برای این قبیله، ناگزیر به کوچی بی‌گریز می‌ماند، خوابگردانی بر تخت داوری ‏نشسته، سوداگرانی ازلی بر گردِ سرنوشت خویش سرگردان، تا آنی که در صور دمیده شود؛ ‏گاهی که بی‌مهابا برخواهند خواست. ‏

امیرعلی قاسمی - شهریور ۱۴۰۱