استیتمنت نمایش :

این نمایشگاه بهانه‌ای است برای پرداختن به جنبه‌های مختلف دیدن و عیان کردن، به لبه‌های خاصی که هنرمندان برای ایستادن و نظاره انتخاب می‌کنند. عیان کردن آنچه که معمولی است نظیر خاطرات کودکی و آنچه که باید معمولی باشد مثل شرکت در یک مسابقه فوتبال. پیچیدگی‌های دیدن و نادیدن و عدم تمایل به دیدن، بخشی از زندگی مدرن است و همینطور دغدغه‌ها و خاطراتی که در ذهن باقی می‌مانند و رد خود را بر روان انسان باقی می‌گذارند. هنر می‌تواند ما را وادار کند که مرزهای بیرونی محیط عادی پیرامونمان را ببینیم و با وجود همه محدودیت‌های میدان بصری، در نهایت همه‌چیز قابل مشاهده می‌شود. در آثار شورا ماجدیان، یادآوری و دسترسی از طریق به یاد آوردن یک لحظه، ساختاری رسمی و در عین حال تکمیل نشده را به همراه می‌آورد که همزمان می‌تواند نشان دهنده تضاد تجربه زندگی او باشد. جوهر آزادانه اجرا می‌شود - متوقف کردن آن دشوار است- و وقتی خشک می‌شود، سنگ مانند است و بافت سفت و سخت را روی کاغذ می‌سازد. به همین ترتیب ، زخم‌های اجتماعی شوک آور به نسل‌های مختلف می رسد و تحمل پیامدهای آن دشوار است.///

مریم امیرواقفی در تلاش برای آشتی دادن وضعیت خود بعنوان هنرمندی که خارج از کشور زندگی می‌کند، ورزش به ویژه تصاویر مربوط به ورزش، را وسیله دست خود برای برای کاوش در مفاهیم مختلف قرار داده.دنیای هنر و ورزش آن‌چنان متفاوت از یکدیگر نیستند، در هر دوی آن‌ها، مخاطب می‌خواهد با ابر قهرمانی مواجه شود که مدام در حال دست و پنجه نرم کردن با رخدادهای دنیای پیرامون خود است. آثار سارا سلیمانی قشقایی در رنگ و شوق وشور غوطه ور هستند و یادآور ماجراهای کودکی و بازیگوشی‌هایی که شبیه حرکت چرخ و فلکی ذهنی او هستند. بزرگ شدن در سایه چادرهای عشایر و به دور از نمای شهر، سبکی از زندگی بود که او به عنوان یک کودک شاهد آن بود. عشایر دیگر مانند گذشته کوچ نمی‌کنند. نازگل نیری از حوزه واقعیت خارج می‌شود و با گذر از تصویر اشیاء و انسان به فضایی تعلیقی وارد می‌شود جایی که در آن منظرهای تازه از حیات درونی نمایان می‌شود. حیاتی که مملو از عواطفی ظریف و ناشناخته‌اند که در قالب فرم بازنمایی می‌شوند. برای هنرمند هرچه فرم انتزاعی‌تر باشد گیرایی آن مستقیم‌تر و آشکارتر است. نوشین ودائی کارزار خیر وشر، را به چالش می‌کشد و وضعیت انسان که در میانه برهوت در پی سراب‌های بی‌شمار سرگردان است. درنگی باید کرد، حال و احوال را باید در ذهن پروراند و چشم باز کرد پیش از آن که درختی‌ که در شن‌زار روییده و زمزمه زیستن و ایستادگی کرده، از نفس باز بماند.