وازِ رَوِش کف دست خود توانی بود که بازگشایی. و تو را نسیم پیش‌میراند وزیده از دماوند که جویایی و که می‌خواهی آن جا باشی پابرهنه تنها در برف/// پیش میراند و ندانسته سروده می‌شوی واژه‌ی ایستاده رنگ‌های گونه‌گون می‌گیرد، ایستاده آری،اما... تَلَوُّنی که رفتارست. خنکای این سروده از همه‌جا سخت درخشیده‌ست، تَکَ دره‌ها. رویا چه دراز می‌شود و می‌رسد به جاده‌یی که میان کوه پیچیده؛ آن‌گاه خشّ و خشِّ علف‌هاست در سراشیبی. بیژن الهی