زمانی می‌رسد که باید درها را بست، چراغ‌ها را خاموش کرد، در سکوت نشست و چشم‌ها را بر هم گذاشت. دل سپرد به تاریکی‌ها، دور از هیاهوی جهان، رها از خود و معلق در هیچ... تا زمان بایستد و مکان گم شود. آنجاست که می‌توان دوباره چشم باز کرد و دوباره دید هر آنچه از یاد رفته‌است. سیما باقرزاده در این مجموعه به سادگی و بی‌واسطه به این روایت پرداخته است؛ لحظه‌ی چشم گشودن در تاریکی، لمس پیچ‌وتاب ساقه گیاه برای زندگی، قد کشیدن به شوق آسمان و عشق‌ورزی برگ‌ها با نور... و این روایتی از زندگی ست... مهتا معینی / نقاش