تمدن بشر و بلند پروازی‌هایش با وجود همه‌ی پیشرفت‌های انسان را از تامین اساسی‌ترین نیازهای روانی و طبیعی خود دور کرده و ما به نوعی در زندگی طبیعی پسرفت کرده‌ایم. بشر بواسطه‌ی انواع سرکوب‌ها و درهم ریختگی روانش، به موجودی بحران زده تبدیل شده که از همه‌ی پیشرفت‌هایش بر ضد خود استفاده می‌کند. هنر معاصر شاید تا حدی بازتابی از این بحران زدگی باشد.