حاصل جستجویی خیال انگیز در میانه ی مخروبه های به جای مانده از فضایی بی مکان و طبیعتی دور افتاده از طراوت خویش، خط هاییست عریان و برخوردشان با سطحی سرد و تاریک. سکوتیست مطلق و رمزآلود. چالشیست برای تعبیر تضاد نهفته در دل این فضای مه آلود. زمزمه هایی که یادآورحیاتیست انکار ناپذیراما بی رمق گوشم را نوازش می دهد. تسلیم خط و سطح می شوم، فارغ از هرگونه پیش داوری خود را در ناکجا آبادی وهم آلود گم می کنم. سکوت پس زمینه پناهی می شود برایم تا با گذر از لایه های درونی و بیرونی، خود را به وسعت بی کران این ویرانه ها بسپارم.