با کوک زدن‌های پی در پی، رهایی را در سکون جستجو می‌کنم و زیبایی مصنوع را به اجبار گل‌ھای قالی وصله می‌زنم. گاه گل‌های کوکی با امید از میان روزمرگی بیرون می‌زنند و گاه در میانه‌ی راه قطع می‌شوند. با پیوستن به مکان و ابزارهای زیسته‌ام خودم را جستجو می‌کنم. می‌پوشانم آنچه پوشاندنی است.