آنجا که تاریکی بر ساحت خرد سایه ‌می‌اندازد و نابرابری مقیاسی‌ست برای سنجش، چیزی جز زمزمهٔ فروخوردهٔ روشنایی باقی نخواهد ماند. آوای آزادی و بودن که بر نگاه مضطرب، پوشیده و مثله شده می‌نشیند و به شعری حماسی می‌ماند که در ابتدای سرایش، عقیم مانده است.