The End of an Auspicious Day

بیانیه‌ی نمایش: 

گمان می‌کنم با خواندن کلماتی چون استخوان‌ها، برگ‌ها، کلاه‌ها، شاخه‌ها، دستکش‌ها، مرگ و غیره ذهن هر انسانی بلافاصله دچار کورانی می‌شود که این کوران ذهنی بی‌شباهت به عکس‌العملی که تماشاگر در برخوردش با این نوع طراحی‌ها دارد نیست. 

کورانی که در بطنش یا نطفه منسجم با معنائی عمیق را با خود به ارمغان دارد یا در ژرفای هولناک و مخربش فقط پوچی و عبثیت را در روحمان می‌دمد که نهایتاً تصمیم گیرنده در انتخاب این مواضع و برداشت از هر یک از این عناصر یعنی آنچه در این کوران ذهنی به وقوع می‌پیوندد باز خود بیننده است و من فقط نقش گرداننده این کوران را دارم، چه خود من هم اکثراً از شروع تا پایان این طرح‌ها نمی‌دانم عاقبت کار به کجا می‌انجامد… .

به همین دلیل ترجیح می‌دهم به‌جای کلمه طراحی‌ها، خط خطی‌ها را در موردشان به کار ببرم، چون هدف نهایی من در ابتدا خط خطی کردن تکه کاغذی است که به مرور خطوط منقوش بر آن به اشیاء و فیگورها تبدیل می‌شوند، 

رویه‌ای که اکثراً در شروع کار روی تابلوهای بزرگتر نیز به کار می‌گیرم، با این تفاوت که متریال این بار قلم مرکب و یا راپید گراف است و شکی نیست که به نوعی اتوماتیزم‌های خاصی که در پدید آوردن اشیائم در نقاشی‌ها از آن کمک می‌گیرم این بار نیز به یاری‌ام می‌آیند و از لابه‌لای خطوط درهم و آشفته این تصاویر پدیدار می‌شوند که به نظرم همین مشخصه یعنی حضور اشیاء و فیگورهائی که از چهل سال پیش تاکنون خواسته و ناخواسته در کارهایم حضور می‌یابند و آغشتگی آن‌ها با فرم‌ها و خطوط گاه کاملاً آبستره که باعث ایجاد فضائی بی‌وزن و سیال می‌شود و به رغم محدودیت‌های فنی ناشی از عدم وجود تاش‌های رنگی مرا مجاز به بهره‌وری از یک آزادی خلسه آمیز می‌نماید و باید اذعان کنم که در بسیاری از موارد همین فضاها که غیرعمدی و بدون برنامه‌ریزی پیشین به وجود آمده‌اند بعدها الگوئی برای کارهای بزرگترم می‌شوند، کنشی که روند کاری را برایم مقبول‌تر و رضایت بخش‌تر می‌کند. 

 واحد خاکدان